Frog

 

 

شباهنگام..

در آن هنگام که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام....

گرم یاد آوری یا نه ..

من از یادت نمی کاهم...

تو را من چشم در راهم.....

                                               (زنده یاد نیما یوشیج)


نوشته ی هانیه علی بخشیان در ساعت ٩:۳٢ ‎ق.ظ در یکشنبه ٢٢ اردیبهشت ،۱۳۸٧

 

ماهه من غصه نخور زندگی جذر و مد داره
دنیامون یه عالمه آدمه خوب و بد داره
ماهه من غصه نخور همه که دشمن نمیشن
همه که پر ترک مثل تو و من نمیشن
ماهه من غصه نخور گریه پناه آدماس
ترو تازه موندن گل ماله اشک شبنماس

ماهه من غصه نخور زندگی بی غم نمیشه
اونی که غصه نداشته باشه آدم نمیشه
ماهه من غصه نخور خیلیها تنهان مثل تو
خیلیها با زخمای زندگی اشنان مثل تو

ماهه من غصه نخور زندگی خوب داره واسش
خدا رو چه دیدی شاید فردامون باشه بهشت

دنیا رو بسپار به خدا 


نوشته ی هانیه علی بخشیان در ساعت ۱۱:٤۳ ‎ق.ظ در چهارشنبه ۱٥ اسفند ،۱۳۸٦

 


 افسوس که بجای افکارش، تنها زخمهای طنش را نشانمان دادند 

                                            و بزرگترین غمش را بی آبی نامیدند ...

                                                                           

نوشته ی هانیه علی بخشیان در ساعت ۱۱:٥٥ ‎ق.ظ در جمعه ٢۸ دی ،۱۳۸٦

آدمک

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

دست خطی که تورا عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خول نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

بخدا مثل تو تنهاست بخند


نوشته ی هانیه علی بخشیان در ساعت ٩:٥۱ ‎ق.ظ در چهارشنبه ٧ آذر ،۱۳۸٦

یک سال گذشت


بی تو گیاه تلخ صبر را چشیدیم و چنان که خواسته بودی چون کوه استوار ماندیم .

سالی بدون رویت گذراندیم، که بس برما گران آمد ولی مسلم بدان که خم به ابرو نیاوردیم .

از حسرت دل خواستیم با ما مدارا کند، با وعده به روزی که دوباره آغوش گرمت را به روی خود گشاده ببینیم .

صمیمانه تورا سپاس می گوییم که صبر را از تو آموختییم .

 

ولی پدر این تنها غمی بود که در آن ما از تو صبورتر بودیم.


نوشته ی هانیه علی بخشیان در ساعت ٧:۱٥ ‎ب.ظ در شنبه ٥ آبان ،۱۳۸٦

 


عشق مراقبت می خواد ... ! عین یه بوته گل ...

همون جور که یه بوته گل احتیاج به آفتاب و خاک خوب و آب داره، تا رشد کنه ...عشقم همین طور...

عشق رو نمی تونی بکاری بعد ولش کنی تا خودش رشد کنه ... اگه بهش نرسی یه روزی ریشش می سوزه ...

وقتی یه بوته گل رو می کاری اولش سبزه سبزه... هیچ اثری هم از پژمردگی توی اون نمی بینی...

ولی وقتی یکی از برگاش پژمرده بشه دیگه محال مثل روز اولش سبز سبز بشه ...


نوشته ی هانیه علی بخشیان در ساعت ٩:۳۳ ‎ب.ظ در جمعه ٢۳ شهریور ،۱۳۸٦

 


مشکل تو اینه که پدر نداری...!

خیلی جرات می خواد این حرف...
تازه داره دوزاریم می افته که مشکلم چیه ...
خدایا چه خوبه خدا شدیا ...
ولی تازه دارم سردی نبودشو حس می کنم ...
داره می شه یک سال ولی هنوز نتونستم بفهمم چی شد و چی می خواد بشه...
تا داری قدرشو بدون و گرنه افسوسش ...
از فکر کردن به نبودش نترس چون باعث می شه بیشتر قدر بودنشو بدونی ...
اینو روزگار یادم داد ...
با اینکه درس اول و آخر دادی ولی بازم شاگرد خوبی بودم مگه نه...؟

آرامش

فقط آرامش  وگرنه من یکی نیستم...


نوشته ی هانیه علی بخشیان در ساعت ٩:٥٦ ‎ق.ظ در پنجشنبه ۱٥ شهریور ،۱۳۸٦

 

يادمان باشد از امروز جفايي نكنيم

 گر كه در خويش شكستيم صدايي نكنيم

 پر پروانه شكستن هنر انسان نيست

 گر شكستيم زغفلت من و مايي نكنيم

يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم

 وقت پرپر شدنش ساز و نوايي نكنيم

 يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق زهر بي سرو پايي نكنيم ...


نوشته ی هانیه علی بخشیان در ساعت ۱۱:۳۸ ‎ق.ظ در چهارشنبه ٢٠ تیر ،۱۳۸٦

چارلی چاپلین

حرفه باحالی زده

(خوشبختی فاصله ای بین این بدبختی تا بدبختی دیگس)

پس نتیجه گیری اخلاقیش این میشه که:
بدبختی ام فاصله ای بین این خوشبختی تا خوشبختی دیگس

چه باحال
اسکل شدیما



نوشته ی هانیه علی بخشیان در ساعت ۳:٢۱ ‎ب.ظ در سه‌شنبه ٥ تیر ،۱۳۸٦

 

عروسی ..

خوشی..

مرگ..

دوری..

ازدواج..

طلاق..

بچشون..

کاش می شد نری..

داره می ره ..

کارام مونده..

تنهایی..

یه زندگی نو..

خدایا اینجا چه خبره ؟؟؟

خدایا هنوز داری نگام می کنی یعنی؟؟؟


نوشته ی هانیه علی بخشیان در ساعت ٧:٥۸ ‎ب.ظ در چهارشنبه ٢۳ خرداد ،۱۳۸٦